ชัยชนะเหนือความตาย 

๑ คร. ๑๕.๕๗-๕๘

คำนำ 

                “สาธุการแด่พระเจ้า ผู้ทรงประทานชัยชนะแก่เราทั้งหลาย โดยพระเยซูคริสต์เจ้าของเรา เหตุฉะนั้น พี่น้องที่รักของข้าพเจ้า ท่านจงตั้งมั่นอยู่ อย่าหวั่นไหว จงปฏิบัติงานขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้บริบูรณ์ทุกเวลา ท่านทั้งหลายพึงรู้ว่า โดยองค์พระผู้เป็นเจ้า การของท่านจะไร้ประโยชน์ก็หามิได้”

พระธรรม ๑ คร. บทที่ ๑๕ นี้เปาโลได้เขียนถึงเรื่องราวของอิสเตอร์ (Easter)ซึ่งพระเยซูคริสต์ทรงเป็นขึ้นมาและ “มีชัยชนะเหนือความตาย” ชัยชนะเหนือผีมารซาตานและเหนือนรก

แน่นอน ชัยชนะเป็นสิ่งที่ทุกคนปรารถนา ไม่มีใครอยากถูกเรียกว่า “ไอ้ขี้แพ้” ใช่ไหม? เราอยากมีชัยชนะในธุรกิจการงาน ชนะในกีฬา การเรียน ชนะเหนือโรคภัยไข้เจ็บ เพราะชัยชนะทำให้เราเกิดความภาคภูมิใจและมีกำลังฮึดสู้ต่อไป

แต่ถ้าใครก็ตามสามารถมีชัยชนะเหนือความตายได้ นั่นเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่!

ตัวอย่าง ร้านขายโลงศพแห่งหนึ่งเขียนเขียนติดไว้ที่ข้างฝาเพื่อเป็นคติเตือนใจลูกค้าว่า “ใหญ่แค่ไหนก็เล็กกว่าโลง”

อิสเตอร์คือชัยชนะของพระเยซูคริสต์

                “ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอให้ท่านคำนึงถึงข่าวประเสริฐ ที่ข้าพเจ้าเคยประกาศแก่ท่านทั้งหลาย ซึ่งท่านได้ยอมรับไว้อันเป็นฐานที่ท่านตั้งมั่นคงอยู่ และซึ่งจะทำให้ท่านรอด ถ้าท่านยังยึดตามหลักคำสอนที่ข้าพเจ้าประกาศนั้น เว้นเสียแต่ท่านได้เชื่อเฉยๆ” (ข้อ ๑-๒)

พระเยซูถูกตรึงบนไม้กางเขน

มัทธิว ๒๗.๓๒-๖๐

คำนำ 

                เบื้องหลัง : พวกคาทอลิกเล่าว่า ปี คศ. ๓๒๕ ได้ค้นพบไม้กางเขนของพระเยซู อยู่ในโบสถ์แห่งหนึ่งที่ภูเขานอกกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อเอาไม้กางเขนนั้นไปวางบนคนเจ็บป่วย คนเหล่านั้นก็หายโรค และมีการแบ่งไม้กางเขนเป็นชิ้นๆ และแจกจ่ายให้แก่ผู้คน แต่ไม้กางเขนนั้นก็ยังงอกขึ้นมาเท่าเดิม และบางคนบอกว่าไม้กางเขนสามารถป้องกันภูตผีปิศาจได้

                ในปี คศ. ๑๙๓๗ ได้มีการค้นพบผ้าห่อพระศพของพระเยซูที่เมืองตูริน มีคราบพระโลหิตและรูปพระพักตร์ของพระองค์อย่างชัดเจน ผู้คนเชื่อว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จึงกราบไหว้บูชา แต่ในที่สุดก็พิสูจน์ได้ว่าเป็นผ้าที่ทำขึ้นเมื่อศตวรรษที่ ๑๖ นี่เอง

๑.ไม้กางเขน 

            (๑)เครื่องมือประหารชีวิต

                ไม้กางเขนเป็นเครื่องมือประหารชีวิตนักโทษในสมัยโบราณ ชาวเปอร์เซียมีความเชื่อว่า นักโทษร้ายแรงไม่ควรให้ศพแตะต้องพื้นดิน จึงต้องแขวนไว้บนไม้กางเขนจนกว่าจะตายและให้เป็นอาหารของพวกแร้งกา นับว่าเป็นวิธีการประหารชีวิตแบบโหดร้ายทารุณที่สุด กษัตริย์ดาริอัสแห่งเปอร์เซียได้ประหารศัตรูด้วยการแขวนที่ไม้กางเขนถึง ๓ หมื่นคน ในสมัยต่อมาได้เปลี่ยนวิธีเป็นการให้ดื่มยาพิษ และประหารด้วยดาบ กิโยติน ปืนและเก้าอี้ไฟฟ้า

                เช่นกรณีประการชีวิตของเปโตร โสเครตีส พันท้ายนรสิงห์ และหนานชัยกับน้อยสุริยะ

                ทำไมพระเยซูต้องถูกตรึงตายบนไม้กางเขนเยี่ยงอาชญากรที่ชั่วร้ายที่สุด? (ฉธบ. ๒๑.๒๒-๒๓, กท. ๓.๑๐-๑๓)

                (๒)ลักษณะไม้กางเขน

                การประหารนักโทษในสมัยโบราณมีหลายวิธีเช่น จับเผาไฟ จับโยนให้สัตว์ร้าย(สิงโตและเสือ)กิน จับตรึงบนไม้กางเขน มีการไม้กางเขนแบบเปอร์เซีย(ตัว I) ไม้กางเขนแบบโรมัน (ตัว T) ไม้กางเขนแบบลาติน (แบบที่เห็นกันอยู่ทุกวันนี้) และไม้กางเขนแบบแอนดรูว์ (ตัว X) คนที่สมควรจะถูกตรึงคือโจร คนต่างด้าว อาชญากรชั่วร้ายที่ไม่ใช่สัญชาติโรมัน

พระเยซูทรงฟื้นคืนพระชนม์ 

มัทธิว ๒๘.๑-๑๐

คำนำ 

                ผู้คนส่วนใหญ่คิดว่าความตายเป็นเรื่องน่ากลัว และไม่อยากจะให้เกิดขึ้นกับตนเอง ครอบครัวและมิตรสหาย อย่างแรก เพราะพวกเขาคิดว่านั่นเป็นการ “ไปไม่กลับ หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี หนีไม่พ้น” อย่างที่สอง ที่สำคัญก็คือผู้คนกลัวตาย เพราะไม่รู้ว่าจะพบอะไรหลังจากที่ตายไปแล้ว (อาจจะกลัวตกนรกก็ได้ เนื่องจากรู้ตัวดีว่าได้ทำความผิดบาป) อย่างที่สาม เพราะเขาคิดว่าจะไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว

                ข้อคิด : ที่โต๊ะทำงานของที่ว่าการอำเภอแห่งหนึ่งเขียนข้อความติดไว้ว่า “ใหญ่แค่ไหนก็เล็กกว่าโลง”

                พระเยซูทรงสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนในตอนเย็นวันศุกร์ พระศพถูกนำลงมาฝังไว้ในอุโมงค์ จนกระทั่งถึงเช้าวันอาทิตย์ พระองค์ก็ทรงฟื้นคืนพระชนม์ขึ้นมา เป็นการประกาศชัยชนะเหนือความตาย และเหนืออำนาจของมารซาตานวิญญาณชั่วทั้งหลาย และประกาศให้โลกและจักรวาลรู้ว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้แต่องค์เดียว เพราะศาสดาของศาสนาอื่นๆในโลกนี้ล้วนตายไปหมดแล้ว ยังเหลือแต่กระดูกไว้ให้พวกสานุศิษย์กราบไหว้บูชสอยู่จนถึงทุกวันนี้

๑.ที่อุโมงค์ฝังศพ

                ข้อ ๑ “ภายหลังวันสะบาโต” ชาวยิวถือว่าวันสะบาโต(วันเสาร์)เป็นวันสุดสัปดาห์ และวันอาทิตย์เป็นวันต้น สัปดาห์ นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่คริสเตียนมีการนมัสการในวันอาทิตย์ เพราะเป็นวันที่พระเยซูทรงเป็นขึ้นมาจากความตาย ถือเป็นวันบริสุทธิ์ (Holy Day)  แต่น่าเสียดายที่คนในสมัยต่อมาได้เปลี่ยนให้เป็นแค่วันหยุด(Holiday)ธรรมดาเท่านั้น

                “ผู้หญิงสองคนรีบไปที่อุโมงค์ฝังพระศพแต่เช้า”  พระธรรมมาระโกบันทึกว่า “เธอเอาเครื่องหอมไปด้วย” (มก. ๑๖.๑) คงมีจุดประสงค์เพื่อเอาไปชโลมพระศพของพระเยซู  พวกเธอถามกันและกันว่า “แล้วใครจะกลิ้งก้อนหินออกจากปากอุโมงค์?”

                บทเรียนประการแรก เธอทั้งสองคนตื่นขึ้นแต่เช้ามืด ตั้งใจใช้เวลาเพื่อไปเฝ้าพระเยซูคริสต์ นี่เป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับเราคริสเตียนที่แสวงหาแผ่นดินของพระเจ้าก่อนสิ่งอื่นใด (มธ. ๖.๓๓) อภิปราย :  คุณคิดอย่างไรกับคนที่บอกว่า ใช้เวลาว่างเพื่อพระเจ้า?

                ประการที่สอง ผู้หญิงทั้งสองคนมีความทุกข์ใจ เพราะคิดว่าพระเยซูยังคงอยู่ในอุโมงค์ฝังศพ  เพราะมีแผ่นศิลาใหญ่มากที่ทหารโรมันได้เอามาปิดปากอุโมงค์ไว้ พวกเธอคิดว่าจะกลิ้งมันออกไปได้อย่างไร? เราพบว่ามีคริสเตียนบางคนก็เหมือนกับหญิงสองคนนี้ มีใบหน้าโศกเศร้าเพราะคิดว่า พระเยซูยังไม่ฟื้นขึ้นจากความตาย 

                คำถาม : มีก้อนหินอะไรบ้างที่ขวางมิให้เราเข้าไปถึงพระเยซู?