1.

พระธรรมปฐมกาล (GENESIS)

คำนำ

พระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้า “พระคัมภีร์ทุกตอนได้รับการดลใจจากพระเจ้า มีประโยชน์ในการสอน การตักเตือว่ากล่าว การปรับปรุงแก้ไขคนให้ดีและการอบรมในทางธรรม เพื่อคนของพระเจ้าจะพรักพร้อมที่จะกระทำการดีทุกอย่าง”(๒ ทธ. ๓.๑๖-๑๗)

พระคัมภีร์เดิมเป็นเรื่องราวส่วนใหญ่ของชนชาติอิสราเอล ที่พระเจ้าทรงเลือกเป็นพิเศษให้สำแดงพระสิริความยิ่งใหญ่ เพื่อนำพระคุณ ความรอดและสันติสุขมาสู่มวลมนุษยชาติ เป็นเรื่องราวและชัยชนะฝ่ายจิตวิญญาณของมนุษย์ โดยผ่านทางองค์พระเยซูคริสต์

ชื่อของพระธรรมปฐมกาล Genesis มีความหมายว่า “เริ่มต้น” (beginning)

ผู้เขียน/วันเวลา

โมเสสเป็นผู้เขียนพระธรรมปฐมกาล ในราวปี กคศ. ๑๔๒๕ รวมถึงหนังสืออีกสี่เล่ม (ปฐมกาล อพยพ เลวีนิติ กันดารวิถี และเฉลยธรรมบัญญัติ) ที่เรียกว่า Torah (โทราห์) หรือ Pentateuch (เพนทาตุ๊ค) หมายถึงกฎหมายของพระเจ้าที่เขียนโดยโมเสส

คาดว่าโมเสสเขียนขึ้นในช่วง ๔๐ ปีขณะที่พาชนชาติอิสราเอลเดินทางอยู่ในถิ่นทุรกันดาร แม้จะมีการเอกสารการคัดค้านเรื่องนี้จากนักวิชาการพระคัมภีร์สาย JEDP (๑) สายเยโฮวาห์ (Jehovah) (๒) สายเอโลฮิม (Elohim)

(๓) สายดิวเธอโรโนมี (Deutheronomy) (๔) สายเพนตาตุ๊ค (Pentateuch)

พระเยซูทรงยอมรับหนังสือห้าเล่มแรกเขียนโดยโมเสส และเป็นพระวจนะของพระเจ้า (มธ. ๘.๔, ๑๙.๗-๘)

พระคัมภีร์ยอมรับเช่นกัน (กจ. ๓.๒๒, ๒๖.๒๒)

เปาโลยอมรับว่าพระคัมภีร์เดิมเป็นพระวจนะของพระเจ้า (รม. ๑๐.๕, ๑๙)

จุดประสงค์ของการเขียน

ปฐมกาล (Genesis) หมายถึงการเริ่มต้น

๑.เขียนขึ้นเพื่อบอกว่า มีพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ และพระองค์ทรงเป็นพระผู้เนมิตสร้าง (จักรวาล โลก มนุษย์ลิ่งทั้งปวง) หมายถึง “สร้างสิ่งที่ไม่มีให้มีขึ้น”

๒.พระเจ้าทรงเป็นผู้ทรงสัพพัญญู มีฤทธิ์อำนาจอย่างไม่จำกัด และควบคุมดูแลไว้อย่างดี

๓.มีรายละเอียดของการทรงสร้าง เช่น

- สถาบันการแต่งงานและครอบครัว

- ความบาปเข้ามาในโลกได้อย่างไร

- การกำเนิดภาษาต่างๆ

- การกำเนิดชนชาติอิสราเอลและชนชาติต่างๆ

- การนมัสการพระเจ้า

- และการเลือกชายคนหนึ่งให้เป็นต้นตระกูลแห่งความเชื่อ คือ อับราฮัม ที่จะนำพระพรฝ่ายจิตวิญญาณไปถึงคนทั่วโลก

เนื้อหาสาระปฐมกาล

๑.เรื่องราวพระเจ้าทรงเนรมิตสร้างโลก (บทที่ ๑-๒)

๒.มนุษย์ทำบาปและหลงไปจากทางของพระเจ้า (บทที่ ๓-๕)

๓.น้ำท่วมโลก (บทที่ ๖-๙)

๔.เรื่องราวของชนชาติต่างๆ (บทที่ ๑๐-๑๑)

๕.อับราฮัม (บทที่ ๑๒-๒๓)

๖.อิสอัค (บทที่ ๒๔-๒)

๗.ยาโคบ (๒๗-๓๖)

๘.โยเซฟ (บทที่ ๓๗-๕๐)

เรื่องราวที่สำคัญ

พระธรรมปฐมกาลมีทั้งหมด ๕๐ บท แต่มีจุดเน้นที่แตกต่างกัน ซึ่งแล้วแต่ความสำคัญของเรื่อง คือ

ประการแรก เรื่องจุดเริ่มต้นของมนุษยชาติ กล่าวไว้ในตอนต้นถึง ๑๑ บท (บทที่ ๑-๑๑) ครอบคลุมระยเวลาประมาณ ๒,๐๐๐ ปี

ประการที่สอง เรื่องราวของอับราฮัมและพันธสัญญาของพระเจ้าที่มีต่อท่านและพงศ์พันธุ์ กล่าวไว้ถึง ๑๓ บท

ประการที่สี่ ส่วนที่เหลือกล่าวถึงอิสอัค ยาโคบและโยเซฟ ซึ่งครอบคลุมระยะเวลา ๓๐๐ ปีเท่านั้น (รวมถึงช่วงเวลาของอับราฮัมด้วย)

สรุป

หากไม่มีพระธรรมปฐมกาล มนุษยชาติก็คงจะมืดมน ไม่ทราบอดีตความเป็นมาของตนเอง

ที่สำคัญคือ พระธรรมปฐมกาล ๓.๑๕ ได้มีพระสัญญาของพระเจ้า ที่เกี่ยวกับพระผู้ช่วยให้รอด(พระเยซูคริสต์) ที่จะเสด็จมาไถ่โทษบาปของมวลมนุษย์ “พงศ์พันธุ์ของหญิงจะทำให้หัวของเจ้าแหลก” (เทียบกับ มธ. ๑.๒๑)