ธวัช เย็นใจ

                                                    บทเพลงคร่ำครวญ

(๑) ผู้เขียน

                - บทเพลงคร่ำครวญเขียนโดยผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ และเป็นปุโรหิต บุตรของฮิลคียาห์ บ้านอยู่ที่อนาโธท(เมืองของพวกปุโรหิต) ไม่ไกลจากกรุงเยรูซาเล็ม (ยรม. ๑.๑)

                - เยรามีย์รับใช้พระเจ้านาน ๕๐ ปี ตั้งแต่ กคศ. ๖๒๕-๕๘๖ ในรัชสมัย คือกษัตริย์โยสิยาห์ เยโฮยาคิม

เยโฮอาหาส เศเดคียาห์ (ยรม. ๑.๒-๓)

- เยรามีย์เขียนบทเพลงคร่ำครวญในปี กศ. ๕๘๖ เป็นเวลาสองเดือนก่อนที่กรุงเยรูซาเล็มถูกทำลายและหลังจากนั้น

- บทกลอนของบทเพลงคร่ำครวญมีลักษณะคล้ายคลึงกับบทกวีในหนังสือเยรามีย์

(๒) เบื้องหลังเหตุการณ์

                - เผยพระวจนะในช่วงเวลาที่เกิดสงครามระหว่าง ๓ มหาอำนาจ คืออัสซีเรีย อียิปต์ และบาบิโลน

คนยูดาห์ตกไปเป็นเชลยในบาบิโลน ครั้งแรกในสมัยของกษัตริย์เยโฮอาหาส (กคศ. ๖๐๕) มีดาเนียลรวมอยู่ด้วย

ตกเป็นเชลยครั้งที่ ๒ ในสมัยของกษัตริย์เยโฮยาคิม (กคศ. ๕๙๗) มีเอเสเคียลรวมอยู่ด้วย  ตกเป็นเชลยครั้งที่ ๓ ในสมัยของกษัตริย์เศเดคียาห์ (กศ. ๕๘๖) กรุงเยรูซาเล็มถูกทำลาย

          - คำเตือนยูดาห์ให้กลับใจเสียใหม่

                   ๑.บทเรียนจากผ้าคาดเอว (ยรม. ๑๓.๑-๑๑)

                   ๒.บทเรียนจากไหเหล้า (ยรม. ๑๓.๑๒-๑๔)

                   ๓.บทเรียนจากช่างปั้นหม้อ (ยรม. ๑๘)

                   ๔.บทเรียนจากภาชนะแตก (ยรม. ๑๙)

                   ๕.บทเรียนจากมะเดื่อดีและเลว (ยรม. ๒๔)

                   ๖.คำทำนายจะต้องตกเป็นเชลยในบาบิโลน ๗๐ ปี (รยม. ๒๕)

                   ๗.บทเรียนจากแอก (ยรม. ๒๗)

                   ๘.บทเรียนจากการซื้อที่นา (ยรม. ๓๒)

                   (เอเสเคียลใช้ภาพของอุจาระมาปิ้งขนมปัง อสค. ๔.๑๒ เล็งถึงความสกปรกของอิสราเอล)

          - เยรามีย์แนะนำให้กษัตริย์ยูดาห์และประชาชนยอมจ่ายภาษี(ส่วย)ให้แก่บาบิโลน เพื่อจะรักษาบ้านเมืองไว้ให้ปลอดภัย แต่ถูกหาว่าเป็นพวกฝักใฝ่ศัตรู 

- กษัตริย์เยโฮยาคิม(กคศ. ๖๐๕) ยอมเสียภาษีในตอนแรกและและให้บาบิโลน กวาดต้อนเชลยไปพร้อมกับเครื่องใช้บางส่วนของพระวิหารของพระเจ้า (ดนล. ๑.๒) ต่อมาภายหลังเยโฮยาคิมปฏิเสธการจ่ายภาษี เนบูคัดเนสซ่าร์กลับมาพร้อมกับกวาดต้อนเชลย ๑ หมื่นคนไปเป็นรอบที่สอง และตั้งกษัตริย์องค์ใหม่ชื่อเยโฮยาคีน

- กษัตริย์เศเดคียาห์ (กคศ. ๕๘๖) ปฏิเสธไม่ยอมจ่ายภาษี  บาบิโลนจึงกลับมาครั้งที่ ๓ ทำลายกรุงเยรูซาเล็มและกวาดต้อนผู้คนไปเป็นเชลย และสิ้นสุดอาณาจักรของยูดาห์

(๓) ลักษณะบทเพลงคร่ำครวญ  

                - พระคัมภีร์ฉบับภาษากรีกและลาตินเริ่มต้นด้วย “เยรามีย์นั่งลงร้องไห้คร่ำครวญที่กรุงเยรูซาเล็มปรักหังพัง”

                - บทเพลงคร่ำครวญเป็นประเพณีความเชื่อที่สืบทอดกันในหมู่ชาวฮีบรู

                - เยรามีย์เขียนในลักษณะของการเป็นพยาน ซึ่งเห็นกับตาที่กรุงเยรูซาเล็มพังพินาศ รู้สึกเจ็บปวดในจิตใจและจิตวิญญาณ (ยรม. ๙.๑, ๑๔.๑๗-๒๒)

                - จากลำดับเหตุการณ์ใน ๒ พกษ. ๒๕, ยรม. ๔๐-๔๔ คล้ายกับว่าเยรามีย์อาศัยอยู่ที่มิสปาห์

(๔) บทเพลงคร่ำครวญ

                เกี่ยวข้องกับการคร่ำครวญถึงการล่มสลายของกรุงเยรูซาเล็ม โดยฝีมือของกองทัพบาบิโลน

๑.      การคร่ำครวญครั้งแรก หัวข้อ “ความโศกเศร้าเพราะเยรูซาเล็ม” (บทที่ ๑)

๒.    การคร่ำครวญครั้งที่ ๒ หัวข้อ “พระพิโรธของพระเจ้า” (บทที่ ๒)

๓.     การคร่ำครวญครั้งที่ ๓ หัวข้อ “ความหวังยังมี” (บทที่ ๓)

๔.     การคร่ำครวญครั้งที่ ๔ หัวข้อ “ผลของความผิดบาป” (บทที่ ๔)

๕.     การคร่ำครวญครั้งที่ ๕ หัวข้อ “คำอธิษฐานสารภาพความผิดบาป” (บทที่ ๕)

(๕) ลักษณะของการเขียน

                - ๔ บทแรกเป็นโคลงกระทู้ที่เรียงตามตัวอักษร หรือเท่ากับจำนวนตัวอักษรของยิว ๒๒ ตัว

                - บทที่ ๓, ๔ ใช้ตัวอักษรฮีบรูแต่ละตัวเริ่มต้นในทุกสองข้อ

                - บทที่ ๕ แม้ว่าจะมีอักษร ๒๒ ตัว แต่ไม่ได้เรียงตามตัวอักษร

                   จุดประสงค์เพื่อให้จดจำได้ง่าย

(๖) เนื้อหาสาระ

                - เยรามีย์เป็นพยานถึงเหตุการณ์อันน่ากลัว ที่เคยเตือนล่วงหน้าเป็นเวลา ๔๐ ปีแล้ว และการพิพากษาของพระเจ้าก็เกิดขึ้นจริงๆกับชนชาติยูดาห์

                - เยรามีย์แสดงความโศกเศร้า ที่เห็นยูดาห์พินาศ (บทที่ ๓.๔๙)

                - ประชาชนตกเป็นเชลย แผ่นดินลูกทำลาย พระวิหารถูกเผาพังพินาศ (บทที่ ๑.๒, ๑๒, ๒.๗)

                - ผู้เผยพระวจนะเท็จถูกตำหนิอย่างรุนแรง (บทที่ ๒.๑๔)

                - คนที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็มเกิดความอดอยากกันดารอาหารอย่างหนัก ต้องกินเนื้อมนุษย์ด้วยกัน (๒.๑๑-๑๒, ๔.๕-๑๐)

                - ในเหตุการณ์ทั้งปวงเหล่านั้น เยรามีย์ทราบแน่ชัดว่า พระเจ้าทรงบริสุทธิ์ ชอบธรรมและซื่อสัตย์ต่อพระสัญญาของพระองค์เสมอ (๓.๒๑-๓๓)

                - การอธิษฐานอ้อนวอนขอพระกรุณาธิคุณของพระเจ้า และสารภาพความผิดบาปของประชาชน (บทที่ ๕.๑-๒๒)